از نگاه بسیاری از سنت‌های مسیحی، شیطان‌پرستی بنا بر تعریف شر است: شیطان دشمن خداست و بنابراین پرستش او خطای دینی یا سرکشی به شمار می‌رود.
یک شیطان‌پرست خداباور آن پیش‌فرض آغازین را نمی‌پذیرد. به همین دلیل، بحث دربارهٔ اینکه آیا شیطان‌پرستی «شر» است اغلب دوری می‌شود. هر طرف نتیجهٔ الهیات خود را تعریف آن واژه قرار می‌دهد.
این پرسش همچنان اهمیت دارد
رد تعریف مسیحی، اخلاق را از میان نمی‌برد. یک کلیسا همچنان باید به پرسش‌های معمول دربارهٔ آسیب، صداقت، رضایت، اقتدار، مسئولیت و رفتار با کسانی که مخالفت می‌کنند یا می‌روند پاسخ دهد.
این پرسش‌ها آگاهی‌بخش‌تر از این هستند که بپرسیم آیا یک نماد در فرهنگ ترسناک به شمار می‌آید.
کلیسای عالی شیطانی چه چیزهایی را رد می‌کند؟
قواعد منتشرشدهٔ ما اجبار، سوءاستفاده، آزار، سیاست افراط‌گرایانه، خشونت، تهدید و فعالیت غیرقانونی را رد می‌کنند. رتبه مجوزی برای نادیده‌گرفتن رضایت یا نقض حریم خصوصی دیگران ایجاد نمی‌کند.
همچنین این تصور را رد می‌کنیم که آزادی فردی به معنای معافیت از پیامدهاست. کسی که بر اختیار خویش تأکید دارد، دلیل قوی‌تری هم دارد که مسئولیت نتایج انتخاب‌هایش را بپذیرد.
چرا این تصور کلیشه‌ای پابرجاست؟
در طول قرن‌ها، «شیطان‌پرست» اغلب پیش از آنکه هویتی خودخواسته باشد، اتهام بود. روایت‌های پرستش ابلیس در جدل‌ها، اتهام‌های جادوگری، روایت‌های ضد بدعت، فرهنگ عامه و سپس فرهنگ وحشت به کار می‌رفتند. شیطان‌پرستان معاصری که خود این هویت را برگزیده‌اند، نامی را به ارث برده‌اند که از پیش سرشار از معنای خصمانه بوده است.
این تاریخ ثابت نمی‌کند که شیطان‌پرستان معاصر اخلاق‌مدارند. توضیح می‌دهد که چرا صرفِ عنوان، راه میان‌بُر مناسبی برای داوری در این باره نیست.
آیا کلیسا جای خیر و شر را عوض می‌کند؟
نه. ما فهرستی از اخلاق مسیحی برنمی‌داریم تا هر آنچه را ممنوع نامیده شده، بی‌چون‌وچرا بستاییم. وارونه‌سازی صرف، باز هم تعیین مسیر را به مسیحیت واگذار می‌کند.
کلیسا در عوض بر مسئولیت، صداقت، رضایت، خویشتن‌داری، مطالعه و حق افراد برای انتخاب دینی خود تأکید می‌کند.
راهی بهتر برای داوری دربارهٔ ما
قواعد ادارهٔ کلیسا را بخوانید. ببینید وقتی عضوی مخالفت می‌کند چه رخ می‌دهد. بررسی کنید آیا ترک‌کردن بدون تلافی‌جویی ممکن است. ببینید آیا رهبران محدودیت‌های اقتدار خود را منتشر می‌کنند. ادعاهای عمومی را با رفتار واقعی بسنجید.
ممکن است کسی همچنان نتیجه بگیرد که پرستش شیطان از نظر الهیاتی نادرست است. این اختلاف واقعی است و نیازی به پنهان‌کردن ندارد. اما با این ادعا متفاوت است که هر کس خود را شیطان‌پرست می‌نامد، در نتیجه به بی‌رحمی متعهد است.