از همان‌جایی که زندگی می‌کنید آغاز کنید
گوشه‌ای خالی از میز کار کافی است. صندلی‌ای کنار درِ بسته یا انتهای میز پس از شام هم مناسب است. دفتر و قلمی نزدیک خود بگذارید. اگر از شمع، نشانه، بخور یا موسیقی استفاده می‌کنید، دلیلش کمک به کار باشد، نه این تصور که اتاق باید چشمگیر به نظر برسد.
بنشینید. بگذارید روز آرام بگیرد. شیطان را به نام خطاب کنید. چند دقیقه همان‌جا بمانید. وقتی تمام شد، تاریخ و دو یا سه خط ساده دربارهٔ نشست بنویسید. سپس برخیزید و به ادامهٔ شب خود برسید.
عمل عبادی
ارادت دینی می‌تواند در قالب دعا، زانوزدن، سکوت، آواز، پیشکش، مراقبه، فراخوانیِ مکتوب یا آیینی رسمی بیان شود. همهٔ اعضا به یک شکل دعا نمی‌کنند و دلیلی هم ندارد چنین کنند.
آنچه اهمیت دارد بازگشت به عمل است. یک شکل از عمل به این دلیل وزن پیدا می‌کند که در هفته‌های خوب و بد، شب‌های حواس‌پرتی و روزهای معمول میان آن‌ها به کارش برده‌اید.
مراقبه
مراقبه تمرین توجه است. برخی اعضا در سکوت می‌نشینند. دیگران از نامی ایزدی، تنفس، سیگیل، عبارتی کوتاه یا زمانی برای گوش‌دادن استفاده می‌کنند.
ده دقیقه آرامشِ منظم دربارهٔ توجه خودتان بیشتر به شما می‌آموزد تا یک ساعت بلندپروازانه که هرگز تکرارش نمی‌کنید. اگر ذهن سرگردان شد، ببینید کجا رفته و بازگردید.
آیین
آیین از راه واژه‌ها، وضعیت بدن، حرکت، صدا، اشیا، زمان و مکان به کار شکل می‌دهد. یک آیین می‌تواند برای نیایش، فصل، یادبود، تشرف یا عملی آیینی با هدفی مشخص باشد.
یک آیین صرفاً با داشتن وسایل بیشتر نیرومندتر نمی‌شود. بعضی اعمال آیینی به آماده‌سازی و مراسم نیاز دارند. بعضی دیگر به یک اتاق، چند واژهٔ بر زبان آمده و توجهی کافی برای بیان آن‌ها با قصد واقعی نیاز دارند.
یادداشت بردارید
تاریخ را بالای صفحه بنویسید. ثبت کنید چه کردید، توجهتان کجا رفت، چه چیزی تکرار شد و پس از آن چه رخ داد که به‌نظرتان ارزش به‌یادسپردن دارد. یادداشت‌های نخستین اغلب ملال‌آورند. بگذارید همان‌طور بمانند.
یک دفتر به‌آرامی مفید می‌شود. سه ماه بعد شاید همان رؤیا، بهانه، فرد، ترس یا عبارت را در یادداشت‌هایی ببینید که فراموششان کرده بودید. اگر صفحهٔ نخست را هرگز ننوشته باشید، نمی‌توانید آن الگو را ببینید.
با حوصله مطالعه کنید
کلیسا واژگانی فشرده از چندین جریان به ارث برده است. لازم نیست کسی همهٔ آن را در یک آخرهفته بیاموزد. به‌اندازه‌ای بخوانید که کار پیش رویتان را بفهمید، فهرست کوتاهی از واژه‌های هنوز نامفهوم نگه دارید و وقتی واقعاً اهمیت پیدا کردند، به آن‌ها بازگردید.
صفحهٔ واژه‌هایی که به کار می‌بریم برای مراجعهٔ سریع است. کتاب‌های مفصل‌تر در کتابخانه و فروشگاه قرار دارند.
Pathei-mathos
عمل دینی بیرون از آیین هم جریان دارد. Pathei-mathos به چیزی گفته می‌شود که می‌آموزید چون رویدادی را از سر گذرانده‌اید و آن رویداد، داوری، انتخاب یا رفتار بعدی شما را تغییر داده است.
لازم نیست به‌دنبال سختی بروید. زندگی به‌اندازهٔ کافی سختی فراهم می‌کند. کار این است که پس از فروکش‌کردن هیاهوی اطراف یک تجربه، ببینید آن تجربه واقعاً چه چیزی به شما آموخته است.
نوآیین از کجا آغاز می‌کند
بیاموزید که منظور کلیسا از شیطان، علّی، ناعلّی و نکسیون چیست. عمل نیایشی یا مراقبه‌ای کوچکی را ادامه دهید. یادداشت‌ها را تاریخ بزنید. یک کتاب را درست بخوانید، نه پنج کتاب را سرسری. وقتی واژه‌ای همچنان نامفهوم است، پرسش کنید.
کار بعدی می‌تواند شامل عملیات آیینی طولانی‌تر، سفر درونی، presencing، کار با نظام هفت‌گانه و کار با خدایان تاریک باشد. پایه و اساس از پیش بخشی از دین است. لازم نیست برای رسیدن به بخش جالب، شتاب‌زده از آن بگذرید.
عمل دینی با دیگران
برخی اعضا هر روز در جمع حضور دارند. دیگران آرام مطالعه می‌کنند و وقتی چیزی برای پرسیدن یا ارائه‌دادن دارند، حاضر می‌شوند. هر دو حالت اینجا عادی است.
انجمن گفت‌وگو، پیام‌های خصوصی، کتابخانه، اطلاعیه‌ها و آیین‌های مشترک، جماعتی دینی پیرامون عملِ فردی فراهم می‌کنند. هر وقت مفیدند از آن‌ها استفاده کنید. هیچ‌کس لازم نیست ارادت دینی را در برابر دیگران اجرا کند تا وجود آن را در خلوت ثابت کند.
هفتهٔ نخست عمل دینی
اگر به نقطهٔ شروعی نیاز دارید، صندلی‌ای انتخاب کنید و در چهار روز هفته پنج دقیقه وقت بگذارید. راحت بنشینید، تماس بدن با صندلی و زمین را احساس کنید و بگذارید تنفس طبیعی بماند. وقتی توجه سرگردان شد، بازگردید، بی‌آنکه بکوشید تجربه‌ای بسازید.
پس از هر نشست یادداشت کوتاهی با تاریخ بنویسید. در پایان هفته، پیش از تصمیم دربارهٔ ادامه‌دادن یا طولانی‌ترکردن نشست، یادداشت‌ها را با هم بخوانید. این نقطهٔ شروعی اختیاری برگرفته از متون مقدماتی کلیساست. آزمون یا شرط دریافت رتبه نیست.
پایان‌دادن به یک عمل آیینی
آیین به راهی برای بازگشت به روزمرگی نیاز دارد. اشیا را جمع کنید، اگر از جام استفاده کرده‌اید آن را بشویید، برخیزید و به کار بعدی برسید. وقتی کاری طولانی‌تر را برنامه‌ریزی می‌کنید، مدت و پایان آن را پیش از شب نخست تعیین کنید.
می‌توانید کاری را که پریشان‌کننده شده یا جای خواب، مسئولیت‌ها یا قضاوت معمول را گرفته است، متوقف کنید. برای توقف نیازی به اجازه‌گرفتن از غیب‌گو نیست. تصمیم را روشن ثبت کنید. عملی که بدون نتیجهٔ موردانتظار پایان می‌یابد نیز شایستهٔ گزارشی دقیق است.