Baʿal: Pan Burzy i jego miejsce w Kościele

Baʿal w Kościele

Szatan pozostaje głównym Bogiem i centrum kultu Wysokiego Kościoła Satanistycznego. W ramach tego życia religijnego Baʿal jest uznawany za odrębny Wyższy Byt i uprawniony przedmiot dobrowolnego oddania. Członek może zwracać się do Pana Burzy, nie zastępując głównej orientacji Kościoła ani nie czyniąc tego oddania warunkiem przynależności.

Burza dostarcza znacznej części języka tego oddania: narastające ciśnienie, usłyszany głos, deszcz docierający do suchej ziemi, dom zdolny pomieścić to, co się rozpoczęło. Te obrazy dotyczą formy praktyki i wynikających z niej zobowiązań. Nie obiecują, że każda modlitwa przyniesie widoczny znak lub pożądany rezultat.

Imię i świadectwa starożytne

Baʿal to północno-zachodniosemicki tytuł oznaczający pana lub władcę. Starożytne teksty używają go w różnych kontekstach. Różnych lokalnych Baʿalów nie należy sprowadzać do jednej biografii tylko dlatego, że dzielą ten tytuł. Głównym starożytnym punktem odniesienia jest tutaj Baal-Hadad, bóg burzy z Ugarit.

Ugarit leżało na wybrzeżu dzisiejszej Syrii, w miejscu znanym jako Ras Shamra. Jego tabliczki z późnej epoki brązu zachowały Baal Cycle. Deszcz miał bezpośrednie znaczenie dla życia w tamtym świecie, a bóg burzy mógł być zarówno groźny, jak i życiodajny. Współczesne oddanie zaczyna się od szacunku dla tego kontekstu historycznego, nawet gdy jego własne obrzędy powstały niedawno.

Morze, pałac i śmierć

W zachowanym cyklu po konflikcie Baʿala z Jammem, Morzem, pojawia się kwestia jego pałacu. Boski rzemieślnik Koszar-wa-Chasis uczestniczy zarówno w tworzeniu broni, jak i w budowie. Przejście od walki do trwałego domu ma znaczenie dla naszej praktyki: początek potrzebuje miejsca i rytmu, jeśli ma przetrwać.

Mot, Śmierć, przynosi inny rodzaj spotkania. Nieobecność, sucha ziemia i powrót deszczu nadają opowieści siłę. Tabliczki są uszkodzone, a prosta coroczna historia o obumieraniu i odradzaniu się roślinności nie wyczerpuje ich treści. Nie używamy mitu do obiecywania, że wiara cofnie każdą stratę. Żałoba i rozczarowanie pozostają rzeczywistymi częściami życia w oddaniu.

Baʿal i późniejszy Bael

Późniejsze europejskie grymuary opisują Baela jako króla w postaciach związanych z kotem, ropuchą i człowiekiem oraz przypisują mu niewidzialność. To późniejsza tradycja tekstowa. Jej obrazy i pieczęć same w sobie nie dowodzą, że postać z grymuarów i ugarycki bóg burzy są tożsami.

Kościół może pracować z materiałem obu tradycji, zachowując jasność co do ich historii. W Domu Burzy późniejszy motyw niewidzialności kształtuje Ukryte Oblicze: praktykę pozwalającą pewnym pracom rozwijać się w prywatności. Nie obiecuje fizycznej niewidzialności ani nie daje religijnej wymówki do ukrywania krzywdy i unikania odpowiedzialności.

Współczesna praktyka religijna

The Storm House of Baal rozwija współczesną praktykę oddania w ramach akauzalnej teologii Kościoła. Jej stół, figury, zapisy i zakończenia są formami współczesnymi. Nie przedstawia się ich jako odzyskanych ceremonii starożytnego Ugarit.

Stół Burzy daje Baʿalowi skromne miejsce, ku któremu można się zwracać w ramach istniejącej praktyki satanistycznej. Praca z figurami rytualnymi nadaje celowi materialną formę i wiąże go z codziennym działaniem. Zapis zachowuje intencję, to, co rzeczywiście zrobiono, oraz to, co nastąpiło później. Zakończenie chroni resztę życia przed zdominowaniem przez pracę rytualną.

Używanie materialnych symboli w oddaniu nie sprowadza boga do obrazu ani wewnętrznego nastroju. Do Baʿala podchodzi się jako do odrębnej obecności. Jednocześnie pęknięcie w glinie, zmiana pogody czy niespodziewany sen nie są automatycznie boskim przesłaniem. Cześć i uważny osąd należą do siebie.